BBB-prominenten worden liever niet op hun domme kritiek aangesproken
Zestig prominente BBB-ers hebben een brief gestuurd met het verzoek Mona Keijzer terug te halen. Er gaat bij deze actie zoveel mis, dat het moeilijk is te bedenken waar te beginnen. Laten we maar niet starten met de vraag of er zestig BBB-prominenten bestaan, want dat is een beetje flauw: elke partij heeft belangrijke en minder belangrijke leden. Dat het grote publiek deze personen niet als ‘prominenten’ herkent is niet zo belangrijk, wel veelzeggend. Een betere vraag is: wie zijn zij en wat vinden ze?
Je zou denken dat als er een brandbrief is, deze gemakkelijk te vinden is. Dat is niet zo: een krant als NRC heeft deze alleen ‘ingezien’, een vreemde formulering die niet transparant maakt wat de krant wel en niet weet. Er worden wat namen van ondertekenaars genoemd: oud-ministers Gouke Moes en Robert Tieman, oud-staatssecretarissen Nicki Pouw-Verweij en Gijs Tuinman en oud-Kamerlid Claudia van Zanten. Er staan ook wat namen van provinciale fractievoorzitters onder. Welke? Dat meldt NRC niet.
Ergo: zestig BBB’ers willen wel publiekelijk klagen over de aftocht van Keijzer, maar ze willen niet met hun naam in de krant. Ze kunnen zo niet publiekelijk op hun kritiek worden aangesproken. Het tekent de schimmige cultuur van BBB waar de term ‘open vizier’ onbekend is en leden regelmatig in het duister tasten hoe interne processen verlopen. In een normale partij zou men zeggen: als die namen zich niet publiekelijk bekend worden, bestaat hun klacht niet en hoeft er ook niet te worden geluisterd.
Via-via kennen we de namen nu toch.
Zichtbaarheid
De vraag is natuurlijk of er überhaupt geluisterd moet of kan worden. Keijzer is weg omdat ze na een vertrouwensbreuk geen politiek leider kon worden. Deze rol valt samen met die van fractievoorzitter, omdat dat de enige functie is die de zichtbaarheid oplevert die een leider nodig heeft. Alleen de fractie kan besluiten wie de voorzitter kan zijn, niet derden. Het zijn immers de fractieleden die met hun eigen voorzitter overweg moeten kunnen. Het oordeel van anderen is irrelevant.
Het heeft er alle schijn van dat de briefschrijvers denken dat Keijzer meer stemmen trekt dan Henk Vermeer. Dat zou zeker kunnen, al moet maar worden afgewacht of de oud-vicepremier de komende tijd populair blijft. In de voorkeur voor Keijzer zie je vooral de drang om het goed te doen in de peilingen, niet de wens een stabiele organisatie te bouwen waar men intern met elkaar kan samenwerken. Zo’n organisatie willen de briefschrijvers dan weer wel, dus het verzoek Keijzer terug te halen is tamelijk bizar.
Het wordt wel heel dol als de groep stelt dat er een vergadering moet komen waar leden invloed kunnen hebben op het partijleiderschap. Men zou zich voor die functie moeten kunnen kandideren. Tja, de politiek leider moet een formele rol hebben in Den Haag, anders is die in de media onzichtbaar én zijn er twee kapiteins op het schip. Er zijn maar drie mensen die in aanmerking komen en Caroline van der Plas valt al af. De enige optie – naast Vermeer – is Femke Wiersma.
Interne democratie
Bij BBB is interne democratie altijd een probleem geweest. Leden stemmen klakkeloos met vanalles en nog wat in, bijvoorbeeld met kandidatenlijsten over provincies waar men zelf niet woont. Ze hebben bijvoorbeeld ook geen zicht op de financiën. Dat ledenvergaderingen niet openbaar zijn, zegt eigenlijk alles. De leden hebben dit jarenlang geaccepteerd. Dan is het wel een beetje vreemd om over de interne democratie te klagen omdat je niet kunt bepalen wie fractievoorzitter wordt.
Hoe zit het echt? In de brief staat een dreigement. De briefschrijvers denken dat als er niets gebeurt de partij leegloopt en regionale fracties de handdoek in de ring gooien. Ik heb slecht nieuws voor ze: dat zal sowieso gebeuren, zeker als Keijzer een eigen partij begint. We kunnen uittekenen dat allerlei BBB’ers dan de benen naar de nieuwe partij zullen nemen, zoals dat op rechts al jaren staande praktijk is. De eerste fractiemedewerker is al gesignaleerd.
Feit is dat de winst van 2023 niet zal worden herhaald en dat daarmee de meeste senatoren, Statenleden en waterschapsbestuurders – ongeveer 200 man – niet herkiesbaar zijn. Een tweede termijn zit er alleen voor een enkeling in. Dat maakt dat men om zich heen zal gaan kijken. Een Keijzer-partij is dan een hele belangrijke optie. Tegelijk geldt: aangezien er zelfs senatoren naar D66 zijn overgestapt, kunnen we transfers naar alle hoeken van het politieke spectrum verwachten.
Aangezien BBB er in de tijd mét Keijzer al slecht voorstond, is het zelfs de vraag of haar terugkeer dit proces überhaupt nog kan stoppen.
Beeld: BBB-logo (bewerkt).
Waardeer dit artikel!
Als je dit artikel waardeert en je waardering wilt laten blijken met een kleine bijdrage: dat kan!
Zo help je onafhankelijke journalistiek in stand houden.