Veel theater over Nederlandse politiek is er niet, maar gelukkig hebben we Dick Schoof. Theatergroep Toetssteen heeft een voorstelling gemaakt over de geplaagde premier onder de naam Schoof slaat terug. De voorstelling behandelt een intrigerende vraag: waarom is Schoof premier geworden van een kabinet waarvan je had kunnen verwachten dat het zou mislukken? De belangstelling lijkt beperkt: de zaal is deze donderdagavond niet uitverkocht. Misschien is het omdat de voorstelling al een tijdje loopt. 

De mensen denken waarschijnlijk al te weten hoe het met Schoof zit. Zijn partner Loes vindt het premierschap een slecht idee, maar Mark Rutte haalt Schoof over. Het is een hele gave baan, zegt Rutte in bewoordingen die Loes had voorspeld. Al snel vraagt Schoof zich rennend op een loopband af waar hij aan is begonnen. Het plan was met Loes marathons te gaan lopen, maar daar komt het nu niet meer van. Onder een andere naam inschrijven voor die van Rotterdam? Dat is volgens zijn adviseurs een slecht idee. 

Als Schoof iets in de media moet zeggen over zijn motieven, vergaderen zijn adviseurs – zonder hem – wat hij moet zeggen. Schoof praat te veel met zijn handen en staat op de foto met zijn hand voor zijn kruis. Al snel zeggen zijn adviseurs dat Rutte beter luisterde. We zien hopeloze debatfragmenten, houterige instagramvideo’s en ondermijnende tweets van Wilders. Het beeld is duidelijk: Schoof is ongeschikt. Al in het eerste debat gaat het mis en al snel is hij de nationale pispaal. Of een vazal van Wilders, dat kan natuurlijk ook. 

Geen uitgang 

Er is ‘geen uitgang’, horen we de premier zeggen. Schoof probeert opnieuw te beginnen en zichzelf te hervinden, maar ook dat mislukt. Een speech bij de dodenherdenking op de Dam had een nieuw begin moeten zijn, maar is dat niet. We krijgen een alternatieve theorie voorgeschoteld die erg onrealistisch is en vooral op simpele punten niet strookt met de feiten. Als we die terzijde leggen, blijft vooral de boodschap hangen dat Schoof het allemaal niet kon. Bovendien werd hij geleefd door zijn adviseurs en door Wilders.

Onwillekeurig denk je terug aan het recente boek van twee NRC-journalisten Ook dat is een nogal negatief verhaal over Schoof geworden, net als deze voorstelling. Weinig origineel: Schoof is een incompetente passant die nooit op deze post had mogen zitten. Hij is verdwaald in de politiek en had beter marathons kunnen gaan lopen. De premier is een goedgelovige sukkel die dacht dat hij het allemaal wel zou kunnen, maar hij werd al snel een marionet van allerlei anderen.

Benieuwd of iemand ooit nog een andere vraag durft te stellen: waarom kunnen we Schoof niet opvatten als een bestuurder die verantwoordelijkheid nam, omdat iemand het moet doen en het extraparlementaire kabinet ook kon slagen? Waarom is het geen optie dat Schoof oprecht verschil wilde maken en dat ook probeerde? Waarom prijst niemand de premier dat hij de rechtsstaat overeind hield, al stond Wilders continu in zijn nek te hijgen? Wat zegt het over Nederland dat men die nuance niet wil zien? 

Na afloop horen we ‘I’m still standing’ van Elton John. Zo is het met Schoof. Zou een ander het beter hebben gedaan?

Kaarten voor de laatste voorstellingen van ‘Schoof slaat terug’ vind je hier. 

Beeld: poster van Schoof slaat terug. Foto: Chris Aalberts. 

Waardeer dit artikel!

Als je dit artikel waardeert en je waardering wilt laten blijken met een kleine bijdrage: dat kan!
Zo help je onafhankelijke journalistiek in stand houden.