NSC doet mee aan de gemeenteraadsverkiezingen. Althans, dat is het plan. De ledenvergadering van 12 januari moet het idee nog goedkeuren. De vraag hoeveel NSC-leden over deze kwestie gaan stemmen, is niet zo gemakkelijk te beantwoorden. Een jaar geleden had de partij nog zo’n 8.000 leden, maar boze tongen beweren dat daar inmiddels nog maar een kwart van over is. Er is ondertussen een nieuwe foto opgedoken van de laatste ledenvergadering. Druk was het niet. 

Of het een goed idee is om nog verder te gaan met NSC, laat zich enigszins raden. Nu de partij niet meer in de Tweede Kamer zit, heeft men geen landelijk gezicht meer, geen podium en geen subsidie. De partij is voortaan afhankelijk van vrijwilligers en de bereidheid van de media om de hand over het hart te strijken en de partij nog enige aandacht te geven. Veel mensen zouden zeggen: we weten hoe dit afloopt, maar NSC is toch van plan in maart in vijf gemeenten mee te doen. 

Een ingewikkelde stap: NSC is op landelijk niveau mislukt, maar men wil nu een soort tweede leven krijgen in gemeenteraden. Dat suggereert een beweging van onderop, maar dat kan helemaal niet als je nog maar weinig leden hebt. Er zijn bij NSC wel regionale besturen, maar geen lokale afdelingen, laat staan dat daar leden zijn die over de deelname in de eigen gemeente kunnen vergaderen. De ‘oplossing’: NSC vergadert landelijk over lokale verkiezingsprogramma’s én kandidatenlijsten.

Weinig enthousiasme 

Het is nauwelijks een verrassing dat NSC in slechts vijf gemeenten meedoet en op al die plekken een korte kandidatenlijst heeft. In Amersfoort heeft de partij acht kandidaten, in Apeldoorn tien, in Den Haag twaalf, in Eindhoven acht en in Zoetermeer vijf. Het ademt een enorm personeelstekort: de voorzitter van de provinciale afdeling Utrecht is ook lijsttrekker in Amersfoort. Slechts een van de lijsttrekkers – Rob Wessels uit Zoetermeer – was ook verkiesbaar voor de Tweede Kamer (no.14). 

Daarmee zijn we bij het meest opmerkelijke aan de NSC-deelname aan de gemeenteraadsverkiezingen. Er stonden 32 kandidaten op de lijst voor de Tweede Kamer. Zij komen uit uiteenlopende gemeenten maar op Wessels na is niemand kandidaat. Je komt gekke dingen tegen: Kamerkandidaten als Simon Geleijnse (no.10) en Willem Koops (no.11) wonen in Den Haag, maar komen niet voor op de kandidatenlijst van de Hofstad. Zelfs een lijstduwerschap is te veel gevraagd. 

We zouden aan Merlien Welzijn (no.3) kunnen vragen waarom ze de NSC-kar in Rotterdam niet trekt en aan Judith Uitermark (no.2) waarom er geen NSC Haarlemmermeer bestaat. Het antwoord is eigenlijk wel duidelijk: alle landelijke gezichten zijn misschien uit beleefdheid nog lid van NSC, maar ze zijn geen van allen bereid nog iets voor de partij te doen. De gemeenteraadsverkiezingen zijn een activiteit van volstrekte nieuwelingen die helemaal vanaf het nulpunt beginnen.

Oude erfenis 

Of nou ja, niet helemaal natuurlijk, want ze torsen de mislukking van de afgelopen twee jaar met zich mee. Zou Pieter Omtzigt ze komen helpen? In het AD lazen we dat het opvallend is dat NSC niet in de stad van Omtzigt meedoet. Als je er langer over nadenkt is dat juist logisch: met totale nieuwelingen weet je helemaal niet wie er op de kandidatenlijst staat en zo zou het zomaar kunnen dat Omtzigt zich vier jaar lang moet verdedigen dat NSC Enschede bestaat. Slim dat hij daar zijn vingers niet aan brandt. 

Over wat NSC inhoudelijk toevoegt kunnen we kort zijn. In Apeldoorn heeft het verkiezingsprogramma achttien pagina’s. Niemand leest zo’n document, maar als je dat doet kom je alleen maar dingen tegen die je elders ook kunt krijgen: sneller woningen bouwen, schuldhulpverlening uitbreiden, extra wijkagenten, meer oog voor verkeersveiligheid, monumenten beschermen, en meer van dat soort zaken. Het ademt een enorme overbodigheid, zelfs als de lokale NSC’ers her en der een origineel idee hebben.

De oude garde van NSC bemoeit zich er niet meer mee. Het zijn allemaal mensen die – populistisch gezegd – een baantje hebben gekregen in de slipstream van Omtzigt. Nu zijn er in vijf gemeenten vrijwilligers zonder ervaring die een kansloze poging doen de partij te reanimeren. Iedereen met een klein beetje politieke kennis weet hoe zinloos dat is. Het partijbestuur en alle oudgedienden weten dat dus ook. Het is voor hen kennelijk te veel moeite om die realiteitszin over te brengen aan de nieuwe vrijwilligers.

Dat zou je prima onbehoorlijk bestuur kunnen noemen.

Beeld: Titel van het NSC-verkiezingsprogramma in Apeldoorn. 

Waardeer dit artikel!

Als je dit artikel waardeert en je waardering wilt laten blijken met een kleine bijdrage: dat kan!
Zo help je onafhankelijke journalistiek in stand houden.