De Surinaamse verkiezingen zijn weer afgelopen. Achteraf zijn verkiezingsuitslagen altijd gemakkelijker te verklaren dan ze vooraf te voorspellen zijn. De NDP heeft gewonnen van de VHP, al is het met slechts een kleine voorsprong. De NDP was tussen 2010 en 2020 aan de macht en liet het land met enorme tekorten achter. Daar waren de mensen dan weer zo ontevreden over dat ze op de VHP stemden. De NDP verdween in de oppositie. De VHP hield dit keer redelijk stand, maar is toch net door de NDP overvleugeld. Daarvoor zijn minimaal twee verklaringen. 

De huidige president Chan Santokhi (VHP) is niet populair omdat hij eigenlijk geen enkele verkiezingsbelofte is nagekomen, brommen talloze Surinamers. Ze hebben hem jarenlang niet op straat gezien. Er waren wellicht goede redenen voor omdat Suriname met het IMF moest onderhandelen en er een corona-crisis was, maar ga dat maar eens uitleggen aan een bevolking waarvan het opleidingsniveau ontzettend laag is en de armoede groot. Zij hebben iets beters aan hun hoofd dan het IMF. 

In hun wereld was Santokhi niet aanwezig en hield hij zich niet aan zijn afspraken. Bijvoorbeeld door familie en vrienden allerlei functies te geven. Dat maakt je bij arme mensen niet populair. Die krijgen nooit zomaar een goedbetaalde baan toegeschoven. 

KLEINE PROBLEMEN?

Er is nog een verklaring. Santokhi praat in beleidstaal en in structuren. Het lijkt een tamelijk koude man die over financiële regelingen en andere technocratische zaken spreekt. Het gaat over internationale bedrijven, tegoeden, sparen, verschillende regelingen voor verschillende leeftijdscategorieën en ga zo maar door. Een eenvoudige boodschap is anders. Op een ander moment is Santokhi juist wel helder: hij heeft de afgelopen jaren ‘grote problemen’ opgelost. Veel mensen willen sowieso niet weten wat die waren. 

Het gaat dan ook om dat ene zinnetje dat daarna komt: nu is het tijd, hoorden we Santokhi meerdere keren zeggen, om te kijken naar de ‘kleine problemen’. Die gaan vanaf nu opgelost worden. De bedoeling is duidelijk: als Santokhi grote problemen kan oplossen, kan hij dat met de kleine ook. Toch klinkt dat voor velen anders: alsof honderdduizenden mensen die hun boodschappen niet kunnen betalen ‘kleine problemen’ hebben. Het suggereert dat Santokhi geen idee heeft waar hij de komende jaren aan moet werken. 

Dat de NDP in 2020 Suriname financieel geruïneerd achterliet, zijn veel mensen allang weer vergeten. Ter verdediging van die partij zou je kunnen zeggen dat dat in de Bouterse-tijd was. De nieuwe leider Jennifer Simons zal misschien een verstandigere koers varen, al blijft dat in Suriname afwachten. Maar zo weten Surinamers: dat is bij alle leiders zo. Ze weet in ieder geval dat de problemen van Surinamers niet klein zijn. 

Ik schreef twee weken lang over de verkiezingen in Suriname. Ik maakte er met Kemal Rijken ook een podcast over. 

Beeld: Presidentieel pales in Paramaribo. Foto: Chris Aalberts.

Waardeer dit artikel!

Als je dit artikel waardeert en je waardering wilt laten blijken met een kleine bijdrage: dat kan!
Zo help je onafhankelijke journalistiek in stand houden.